10 Eylül 2011 Cumartesi

SONBAHAR


Hüzünlü bir mevsim derler, aslında ben pek inanmam ya da inanmak istemem. Ama bugünlerde biraz hüzün var. Sıkıntı - düşünce, çözülemeyen problemler, geçicek elbette. Güne güzel başlamıştım oysa ki , kafamda birçok soru ve sorunla. Yataktan kalkmadan kitap okuma keyfi,  kahvaltı ve  Moda'da bir gezinti, kahve ve park molası, öğleden sonranın piknik programı. Bir üzücü haber aldım, en yakın arkadaşımız babasını kaybetmişti,( didem'in de kayınpederi ) bekliyorlardı gerçi.

Negatif enerjime biraz daha yükleme yapıldı farkında olmadan, tam da bu fotoğrafları çekerken. Kimin umurunda, bu yapraklar. Hepsi bir köşede kıvrılmış. Kimbilir ne güzel günleri oldu. Ama şimdi kimse farkında değil. Üstüne basılıp geçiliyor, yeşillere bakılıp iç çekiliyor sadece. Bir yandan hüzünlenip, diğer taraftan olan bir olaya gülümseyebiliyorsun .

Onların da anısı var, ama anlatamazlar ki artık, düşmüşler bir kere. Güle eğlene vakit geçirirken, ya da geçirecekken, bir yandan bir yerlerde birşeyler duruyor, yok oluyor. Hayat devam ediyor.  Anılar sahipsiz kalıyor. Gidiyor mu peşlerinden, götürebiliyorlar mı yanlarında. Ben en çok onları taşımak isterdim yanımda sonsuz yolculuğumda.

Aklıma o an gelen şey, ya ben ölüm döşeğinde olsam, ne isterdim. Tüm yaşadığım yerleri tekrardan görmek, ya da bir arabayla önünden geçmek, inip etrafa bakmak, son bir defa. Bütün kitaplarıma, resimlerime tekrardan bakmak, defterlerimi elime almak, fotoğraflarıma bakmak, koleksiyonlarıma ... son bir defa. Vedalaşmak.



Bugün yaşadığımız keyifli dakikalardan bahsetmek isterdim, ama içimden gelmedi. Bana bu olayın ve beraberinde getirdiği düşüncelerden bahsetmek istedim. Sonbahar'ı yaşadım. Hayatımın sonbaharı nasıl olucak diye geldi aklıma. Ben son nefesimi bitmesin diye tutmaya çalışırken, hayat yeşil yapraklarla devam edicek, aynen şimdi ettiği gibi.


12 yorum:

Selma Er dedi ki...

Merhaba Zeynep Hn,Sonbaharın daha ilk günlerinde bir üzücü haber sizi çok etkilemiş.Zaten insan yaşadığı kayıplarda daha çok düşünmeye,yaşamı sorgulamaya başlıyor.Sonbahar hüzünlüdür..Ama son yaprak da yere düşmeden yapacak çok şey vardır.Umutlar vardır.Yeşerecek yeni filizler vardır.Kimbilir başka neler vardır.Sevgi ile,sağlık ile,umut ile,mutluluk ile kalın..

oyumben dedi ki...

Sonbahara direnen yaprağın korkusudur rüzgar.
Dalından kopmak bir yaprağın kaderidir.
Bir süre rüzgarla gezer kuru yaprak.
Son demlerini uçarak yaşar.
Sonra toprakla tanışır ve karışır toprağa.
Bir ağaç fidesinin verimi olur.
Böylece besler kendi özünü.
Bir yaprağın dalından ayrılışı aslında yeniden doğuşun bir simgesidir.
Sonbahar ne kadar hüzün dolu olsa da,
Belki de tüm hüzünler yeni bir başlangıcın ve umudun habercisidir…Öyle işte.

Aslı dedi ki...

Bazen kaybettigimiz bir sevdigimiz bizi inanılmaz düşünce yolculuklarına çıkarır, normaldir bu. İnsan olmanın gerekliligi gibi sanki.

Her zaman mutluluklarımızı yazamayız ya, bazende dertleşmek ister insan, sizin şu an yaptıgınız gibi..güzeldir paylaşmak..

mon clementier dedi ki...

cok huzunlu


resimler her zamanki gibi cok guzel .

hepsusluydum dedi ki...

Zeynep'cim merhaba,
Sevdiklerimizi yitirmek zordur..bu da bir sınavdır, dur bakalım der; dur..bir sorgula,hızlı gitme, görmezden gelme,fark et....
arkadaşlarına sabırlar diliyorum,sana da sevgilerimi yolluyorum..
Sonbahar da güzeldir...Zehr@

Elifinelizi dedi ki...

bende her yaprağın ayrı bir hikayesi olduğunu düşünürüm .
Üzücü haberin etkisiyle düşündüklerin , gün içersinde zaman zaman aklımıza gelen ve sonrasında birçırpıda unutmaya çalıştığımız. Hızlı geçen zamanın bizden alıp götürdükleri , kaçırdıklarımız , yapmak istediklerimiz. yüreğimizde oluşturduğu telaşlı his.
Bu sebeple hayatın her anını dolu dolu yaşamakta fayda var . her ayrıntıyı hissetmek. Tıpkı senin yaprakları hissetmen gibi

Red Riding Hood dedi ki...

Çok hüzünlendim ,zaten bende şu sıralar sulugözüm..
Ama fotoğraflarınızı çok ♥..

tülin dedi ki...

Ben yaprakların daldan ayrılmadan önce,onları oraya tutan son kuvvet kırıntısını ,bağlı oldukları dalın içine tıpkı değerli bir mücevheri saklar gibi bıraktıklarını düşünürüm.
GElecek bahar ,bir anlamda tekrar hayat bulmak için...

Yani,bence..

okuyan dedi ki...

Arkadaşınızın babası için Allah'tan (c.c.) rahmet dilerim. Rabbim tüm sevdiklerine sabır versin.
Yaprak fotoğrafları çok hoş. Ben kurumuş yaprakları da çok severim. Zamanını tamamladıklarında dahi ayrı bir güzellik taşıyorlar damarlarında. Evet tıpkı dediğiniz gibi yaşam devam ediyor. Her mevsim taze yapraklar, çiçekler açıyor. Zamanını dolduran ise sessizce çekiliyor. Dilerim yaşamımızın son deminde güzel bir hayatı tüketmenin mutluluğuyla göçer gideriz. Her anın her yaşın ayrı bir güzelliği var. Hepimize sağlıklı, huzurlu ve uzun bir yaşam nasip olsun inşallah.
Sevgilerimle

BAYKUŞ GÖZÜYLE... dedi ki...

Zeynepcim düşündürdün beni...
Ama Hayat dediğimiz işte böyle birşey,bence...
Mevsimler gibi değişen haller...

Didem için üzüldüm:(

Fotoğraflarını çok beğendim.Benim gibi Sonbahar'ı getirdiği hüzünle daha da çok seven biri için görsel şölen oldu...
Coşkun,umudun,sevgin hiç bitmesin:)

New York'tan dedi ki...

Benimde bu hafta dusundugum seylerdi, kaybetmek,olum, insallah Hz. Allah hepimize sevdiklerimizle beraber saglikli uzun omurler versin.

MAVİANNE dedi ki...

canım başın sağolsun

üzücü bir haberle negatif düşüncelerin içine düşmek çok doğal
bana da hep hüzün verir yaprakların sararıp düşmesi
ilk bahar ve yaz gibi değildir
sanki bir sondur sonbahar değil mi