26 Haziran 2013 Çarşamba

EN ÇOK SEVDİĞİM RESSAMLAR / CASPAR DAVİD FRİEDRİC

 
Paylaşacak çok şeyim var, ama şu an içimi döküp kelimeleri bir araya getirmek istemiyorum. Bir terapi uygulama karar verdim kendi kendime. En çok sevdiğim ressamlar, resimlerle burada olmak istedim. Eskiye dönüş terapisi yapmaya karar verdim yani. 
 
Yoğunluk, kargaşa, yorgunluk, panik yaşadığım zamanlar, durmak isterdim. Durmak, boş, hiçbirşey düşünmeden, sadece bir noktaya bakıp, derin derin nefes almak, tutmamak, nefesimi duymak.
 
Caspar David'i bu resmiyle çok sevdim. 20-22 yaşındaydım. Bu resmin kopyasını yaptığımda. Mükemmel oldu. Aynı boyutta, aynı orantıda, aynı renklerde. Müthiş bir usta kopya çıkarmıştım meydana. Bu resmi senelerce oturduğumda rahatlıkla görebileceğim bir yere astım. Genellikle de işten eve geldiğimde, karşısında oturup dururdum. Baktığım nokta ilk önce saçları, pardesüsü, arka planda ki kayalıklar, ve gökyüzünde ki hafif pembe ve sarı bulutlardı.
Senelerce eve giderken, ( Melisa'dan öncesini hatırlıyorum ) soyunup, bir kahve, koltuklara gömülürüm, elimde bir kitapla ve kitabımdan da gözümü bu resme kaydırırdım.
Bir iki sene önceydi, resmi çok değer verdiğim, değer verdiğimi belki de sadece kendime kanıtladığım bir yakınıma hediye ettim. Sadece bir sözünü yıllarca unutmayarak. " En çok bu resmini beğendim, bir gün ev aldığımda bu resmi duvarımda görmek isterim." Tek, bir, net cümleydi ve hiç unutmamıştım.
Durmak huzurdur, ama zordur.
 
Diğer tablolarına da Google'dan göz atmanızı tavsiye ederim.

6 yorum:

Deli Anne dedi ki...

Ben de şuurluca uzak tutmaya çalışıyorum kendimi..

Zeynep Özmen Ünlü dedi ki...

Deli annem, şuurlu davranamıyorum ben bu aralar. araya zorla birşeyler katmaya çalışıyorum, normale dönmek için, ama hissisleştim, tatile gittim geldim, doğum günüm geldi geçti, karne heyecanı bitti. Gözüm, kulağım, dilim, elim durmuyor, hep tek hedefte. hedef de anlamaya çalışmak, araştırmak... Hayatımın hiçbir döneminde yaşamadığım bir duyguyu yaşıyorum şu an. güvensizlik... tacize uğramış gibi hissediyorum kendimi.

E S M İ R dedi ki...

Ellerinize sağlık..Bazen durmak gerek evet..Aheste çekmek gerek kürekleri!.sessizliğe,dinginliğe de ihtiyacı oluyor insanın...Sevgiler

deeptone dedi ki...

benim de sevdiklerimdendir kii.
:)

Didem Yazici dedi ki...

Bende size geldiğimde bu tabloyu izlerdim. Dalgalar çok hoşuma gidiyordu. Hediye etmene üzüldüm :(

francesca mckennitt dedi ki...

Bu tabloyu ilk defa gördüm ama çok beğendim. Çok asil bir duruş değil mi.